Ik had al hulp gehad in het verleden, best wel veel maar altijd dacht ik dit doe ik zelf. Maar één hulpverlener zag me echt staan. Niet alleen mijn schulden, niet alleen mijn situatie, maar míj. Ze zette dingen in gang om me uit de chaos te krijgen. Toch voelde het dat ik het zelf kon, dat ik de regie weer zelf in handen neem. En dus liet ik het los. Ik dacht dat ik sterk genoeg was om alles zelf op te lossen.
Mijn naam is Joost. Sinds oktober 2024 ben ik betrokken bij de Rondkomers, waar ik vanuit mijn eigen ervaring lessen geef en me inzet voor verschillende initiatieven. In Geen Cent, Geen Schaamte schrijf ik eerlijk vanuit mijn eigen kijk over verschillende thema’s rondom schulden, voor wie ermee leeft en wie ermee werkt.
Vier jaar later bleek dat een illusie. De stilte, de vermijding, de oude patronen, ze waren nog niet verdwenen. Ik liep tegen dezelfde muren aan, en ik voelde het: ik kon dit niet alleen. Het was confronterend, maar eerlijkheid begint bij erkennen.
Ik schreef een mail die klein leek, maar voor mij een grote stap was:
“Goedenavond,
In het verleden hebben we contact gehad, graag zou ik weer in contact willen komen. Aangezien ik tegen dingen aanloop en in zie dat ik bepaalde dingen niet alleen kan, blijkt maar weer.
Is dit mogelijk, graag hoor ik van je.”
Dat sturen voelde kwetsbaar, eng en eerlijk tegelijk. Het was een concreet voorbeeld van verantwoordelijkheid nemen: niet alleen hopen dat het beter gaat, maar actie ondernemen. Niet groot, niet spectaculair, maar het was een beweging.
Herstel begint vaak met zulke kleine stappen. Eén brief, één telefoontje, één gesprek aangaan. Je hoeft het niet alleen te doen. Maar je móet wel zelf beginnen. Het erkennen dat hulp nodig is, dat je bepaalde dingen niet zelf kan dragen dat is geen zwakte. Dat is kracht.
De impact van dit soort acties is groot. Je geeft jezelf lucht, maar je laat ook zien dat je het serieus meent. Niet alles lost zich op in één gesprek, maar de eerste beweging breekt de stilte. De cirkel van schaamte, vermijden en isolatie wordt doorbroken. Er ontstaat ruimte voor overzicht, rust en verbinding.
Wat ik leerde, is dat verantwoordelijkheid nemen niet betekent dat je alles zelf moet doen. Het betekent dat je eerlijk bent over wat je wél kan, en wat je wél nodig hebt. Het betekent dat je de moed hebt om opnieuw de eerste stap te zetten ook als dat spannend voelt, ook als het vier jaar te laat lijkt.
Inzicht zonder actie verandert niets. Weten wat er speelt is belangrijk, maar het is pas het begin. De vraag is niet of je hulp nodig hebt, maar of je bereid bent die stap te zetten. Kies één concrete actie. Stuur die mail. Maak dat telefoontje. Open dat gesprek. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat blijven wachten je verder vastzet.
Herkenbaar, voor jou of voor iemand anders?
Je staat er niet alleen voor. De Rondkomers zijn er voor je.
