Hulp vragen klinkt simpel als je er van buiten naar kijkt. Maar als je er zelf middenin zit, voelt het allesbehalve simpel. Voor mij voelde het lange tijd als falen. Alsof je toegeeft dat je het niet kunt. Alsof je iets bevestigt wat je juist zo hard probeerde te ontkennen.
“Voor mij voelde het lange tijd als falen. Alsof je toegeeft dat je het niet kunt. Alsof je iets bevestigt wat je juist zo hard probeerde te ontkennen.”
Mijn naam is Joost. Sinds oktober 2024 ben ik betrokken bij de Rondkomers, waar ik vanuit mijn eigen ervaring lessen geef en me inzet voor verschillende initiatieven. In Geen Cent, Geen Schaamte schrijf ik eerlijk over verschillende thema’s rondom schulden, voor wie ermee leeft en wie ermee werkt.
Na vier jaar besloot ik opnieuw aan te kloppen bij een hulpverlener waar ik eerder contact mee had gehad. Niet om even te kijken wat er mogelijk was, maar met de echte motivatie van binnenuit om het nu anders aan te pakken. Om niet opnieuw weg te glijden in hetzelfde patroon, maar om het deze keer echt aan te gaan.
En toch voelde het niet licht. Het voelde zwaar.
Niet omdat ik niet wilde veranderen, maar omdat er iets anders onder zat: trots en bewijsdrang. Ik wilde laten zien dat ik het alleen kon. Naar mensen uit mijn verleden toe, naar situaties die me hadden gevormd. Maar vooral ook naar mezelf. Het idee dat ik moest bewijzen dat ik niet afhankelijk was, dat ik het zelf kon oplossen, zat dieper dan ik toen wilde toegeven.
“Niet omdat ik niet wilde veranderen, maar omdat er iets anders onder zat: trots en bewijsdrang.”
Ook richting mijn familie en mijn zus speelde dat mee. Het idee dat ik hen gerust moest stellen. Dat ik moest laten zien: maak je geen zorgen, ik regel dit zelf wel. Alsof hulp vragen betekende dat ik hen teleurstelde. Terwijl zij juist al die tijd naast me zijn blijven staan.
Maar sommige situaties kun je niet alleen oplossen. En eerlijker nog: sommige situaties moet je ook niet alleen willen dragen. Niet omdat je zwak bent, maar omdat het te groot is om in je eentje te blijven vasthouden. Daar is hulp voor. Niet als laatste redmiddel, maar als onderdeel van het proces.
“Het idee dat ik hen gerust moest stellen. Dat ik moest laten zien: maak je geen zorgen, ik regel dit zelf wel.”
Wat ik moeilijk vond om toe te geven, is dat hulp niet mijn onafhankelijkheid afpakt. Het maakt het juist mogelijk dat ik weer in beweging kom. Dat ik niet blijf hangen in dezelfde cirkel van uitstellen, vermijden en opnieuw beginnen.
Hulp vragen betekent niet dat je hebt gefaald. Het betekent dat je stopt met blijven vechten op een manier die je niet verder brengt. Het is geen eindpunt, maar een keuze om het anders te doen.
De stap terug naar hulp was niet makkelijk. Maar het was wel eerlijk. En misschien is dat precies wat verantwoordelijkheid nemen is: niet doen alsof je alles zelf kunt, maar doen wat nodig is om eruit te komen.
Hulp vragen is geen bewijs van falen. Het is het moment waarop je stopt met alleen proberen en begint met echt veranderen.
Je staat er niet alleen voor. De Rondkomers zijn er voor je.
