Eerlijkheid is de eerste actie. Actie is het begin van vrijheid.
Dat schreef ik aan het begin van mijn vorige blog en dat klopt maar daar zit ook meteen de valkuil.
Mijn naam is Joost. Sinds oktober 2024 ben ik betrokken bij de Rondkomers, waar ik vanuit mijn eigen ervaring lessen geef en me inzet voor verschillende initiatieven. In Geen Cent, Geen Schaamte schrijf ik eerlijk over verschillende thema’s rondom schulden, voor wie ermee leeft en wie ermee werkt.
Want eerlijk zijn, erkennen dat je het niet alleen kunt, hoe belangrijk ook, is nog geen verandering.
Die mail die ik stuurde, was echt, kwetsbaar en nodig.
Maar het was ook maar één moment.
Want na zo’n stap komt er iets waar weinig over gesproken wordt: wat daarna komt. Het moment waarop de adrenaline zakt, de opluchting langzaam weer weggaat en de realiteit weer binnenkomt. Want één mail veranderde mijn situatie niet. Het opent iets, maar het lost niets op.
“En juist daar ging het bij mij vaak mis.”
Ik had vaker momenten van inzicht gehad. Momenten waarop ik dacht: nu ga ik het anders doen. Nu pak ik het aan. Maar inzicht zonder beweging wordt al snel weer stilstand. Oude patronen liggen klaar, vermijden, uitstellen en denken dat het morgen wel kan.
Erkennen dat je hulp nodig hebt is één ding. Blijven bewegen nadat je dat hebt uitgesproken, is iets anders.
Want eerlijk zijn is confronterend. Het haalt je uit je verhaal, uit je excuses, uit de manier waarop je dingen voor jezelf hebt rechtgepraat. Maar daarna begint het pas echt. Dan moet je keuzes maken en dan moet je ook afspraken nakomen. Dan moet je blijven reageren, blijven openen, blijven verschijnen ook als je er geen zin in hebt.
Dat is de innerlijke actie waar weinig mensen het over hebben.
Niet de grote stappen, maar het blijven kiezen. Elke keer opnieuw, niet terugzakken in wat je kent, maar doorgaan in wat beter is, ook al voelt dat onwennig.
Ik merkte dat ik mezelf daarin nog steeds kon tegenhouden. Niet meer door te ontkennen, maar door half mee te doen. Net genoeg om te zeggen dat ik bezig was, maar niet genoeg om echt te veranderen en dat is misschien nog wel verraderlijker dan niets doen.
“Verantwoordelijkheid nemen stopt niet bij het moment dat je eerlijk bent. Het begint daar pas.”
Het zit in het doen wat je hebt gezegd. In het niet afhaken als het lastig wordt. In het accepteren dat verandering tijd kost, maar wel beweging vraagt. Van jou.
Die eerste stap was nodig. Die mail moest eruit. Maar de echte verandering zit in wat ik daarna doe.
Elke dag opnieuw.
Eerlijkheid opent de deur. Maar jij bent degene die moet blijven lopen.
Je staat er niet alleen voor. De Rondkomers zijn er voor je.
