Hulp vragen is één ding. Maar wat daarna komt, is minstens zo belangrijk. Want hulp op zichzelf verandert niets als jij zelf stil blijft staan. Dat heb ik zelf moeten leren. Niet één keer, maar meerdere keren.
“Hulp op zichzelf verandert niets als jij zelf stil blijft staan.”
Mijn naam is Joost. Sinds oktober 2024 ben ik betrokken bij de Rondkomers, waar ik vanuit mijn eigen ervaring lessen geef en me inzet voor verschillende initiatieven. In Geen Cent, Geen Schaamte schrijf ik eerlijk over verschillende thema’s rondom schulden, voor wie ermee leeft en wie ermee werkt.
In het verleden heb ik vaker hulp gehad. Ook rondom mijn verleden. Maar eerlijk is eerlijk dat waren niet altijd goede ervaringen. Vaak voelde ik me meer een dossier dan een mens. Alsof het probleem centraal stond, en niet degene die ermee moest leven. Dat maakt iets stuk. Het zorgt ervoor dat je afstand neemt, wantrouwend wordt, en uiteindelijk denkt: laat maar, ik doe het zelf wel.
“Op papier leek dat goed te gaan, maar in de praktijk leerde ik er weinig van. Want als alles voor je gedaan wordt, hoef je zelf niet te bewegen.”
Ook rondom financiën heb ik verschillende vormen van hulp gehad. Bij de ene instantie was ik letterlijk een nummertje. Bij andere hulp werd het vooral uit handen genomen. Alles werd geregeld, opgelost, beheerd. Op papier leek dat goed te gaan, maar in de praktijk leerde ik er weinig van. Want als alles voor je gedaan wordt, hoef je zelf niet te bewegen.
Begrijp me niet verkeerd, soms is uit handen nemen nodig. Zeker als het echt te veel is. Maar als het doel niet is om weer zelf regie te krijgen, blijf je afhankelijk. En voor mij was dat geen oplossing.
Eigen regie is voor mij essentieel gebleken. Niet omdat ik alles alleen moet doen, maar omdat ik wil begrijpen wat er gebeurt. Omdat ik wil leren. Omdat ik verantwoordelijkheid wil dragen voor mijn eigen situatie.
Het verschil kwam toen ik opnieuw hulp zocht bij de hulpverlener die ik had gemaild. Niet als probleem, maar als mens. Iemand die naast me ging staan, luisterde zonder oordeel, me ruimte gaf om mijn verhaal te doen. Maar ook iemand die me aansprak wanneer dat nodig was. Die niet alles overnam, maar me meenam in het proces.
“Van een hulpverlener vraagt het menselijkheid, betrokkenheid en eerlijkheid. Maar van mij vraagt het inzet. Openheid. Doen wat afgesproken is.”
Van daaruit kwam er contact met financiële ondersteuning binnen de gemeente. En wat daar anders was het voelde als samenwerking. Geen overname, geen afstand, maar duidelijkheid. Dit kun je van mij verwachten, en dit verwachten wij van jou. Samen werken naar een doel. Niet voor mij, maar mét mij.
En dat vraagt iets van beide kanten.
Van een hulpverlener vraagt het menselijkheid, betrokkenheid en eerlijkheid. Maar van mij vraagt het inzet. Openheid. Doen wat afgesproken is. Soms dingen laten. Soms keuzes maken die niet comfortabel zijn. Offers brengen op de korte termijn, om ruimte te creëren op de lange termijn.
Wat ik ook heb geleerd, slechte ervaringen met hulpverlening kunnen je lang tegenhouden. Dat herken ik. Ik heb daar zelf ook in gezeten. Maarslechte ervaringen zeggen niet alles. De ene hulpverlener is de andere niet. En als je blijft hangen in wat niet werkte, ontneem je jezelf de kans op wat wél kan werken.
Hulp werkt alleen als jij beweegt. Als jij bereid bent om mee te doen, om verantwoordelijkheid te nemen, om eerlijk te zijn ook als dat schuurt. Niet perfect, maar wel echt.
Want uiteindelijk is dat waar het om draait: dat je niet alleen geholpen wordt, maar dat je zelf weer leert staan.
Hulp kan je dragen, maar jij moet zelf de stappen blijven zetten.
Je staat er niet alleen voor. De Rondkomers zijn er voor je.
